| Als straks de leugen voorgoed op haar gelaat ligt, merkt niemand dan dat het gras stopt met groeien of de wilg dieper doorbuigt over het water ? |
| Nu besef ik hoe , in verdriet verloren , mannen weggaan en niet terugkeren. Even talmen zij buiten het dorp en draaien zich zuchtend om. Naar alle windstreken |
|
schreeuwen zij eerst hun woede, worden dan zwijgzaam en verbergen zich in bossen. Maar nooit kunnen zij vergeten. Handen- wringend sterven zij in vreemde aarde anoniem |